۱۳۹۰ تیر ۲۹, چهارشنبه
۱۳۹۰ تیر ۲۷, دوشنبه
۱۳۹۰ تیر ۲۲, چهارشنبه
ماه
عکسی از ماه ندارم ولی این شعرو دوست دارم
باشه تا هر وقت یه عکس خوب گرفتم ...
...
ماه از آن بالا خودی می نمایاند که هست هنوز.
همیشه آن بالا بوده است،
هر وقت که بالا را نگاه کردم.
همیشه آن بالا هست.
نگران نیست، نگاه می کند.
وامدار نیست، گوش می کند.
همیشه هست،
وقت شادی ها، وقت غر زدن ها،
روزهای عاشقی، روزهای مهربانی،
روزهای سفر، روزهای زندگی، روزهای مرگ.
روزهایی که حرفی بود برای زدن،
روزهایی که سکوتی بود برای شنیدن.
شاید که نشانی از هستی است،
یا که نماد عشق است.
شاید که خود زندگی است با تمام تنهایی اش.
هر چه هست،
ماه من بوده همیشه،
ماه من است.
نگاهش کنید، شاید شما هم ماهی دارید آن بالا.
نگران نیست، نگاه می کند.
وامدار نیست، گوش می کند.
...
آژند اندازه گر
باشه تا هر وقت یه عکس خوب گرفتم ...
...
ماه از آن بالا خودی می نمایاند که هست هنوز.
همیشه آن بالا بوده است،
هر وقت که بالا را نگاه کردم.
همیشه آن بالا هست.
نگران نیست، نگاه می کند.
وامدار نیست، گوش می کند.
همیشه هست،
وقت شادی ها، وقت غر زدن ها،
روزهای عاشقی، روزهای مهربانی،
روزهای سفر، روزهای زندگی، روزهای مرگ.
روزهایی که حرفی بود برای زدن،
روزهایی که سکوتی بود برای شنیدن.
شاید که نشانی از هستی است،
یا که نماد عشق است.
شاید که خود زندگی است با تمام تنهایی اش.
هر چه هست،
ماه من بوده همیشه،
ماه من است.
نگاهش کنید، شاید شما هم ماهی دارید آن بالا.
نگران نیست، نگاه می کند.
وامدار نیست، گوش می کند.
...
آژند اندازه گر
۱۳۹۰ تیر ۱۷, جمعه
۱۳۹۰ خرداد ۲۷, جمعه
۱۳۹۰ خرداد ۲۱, شنبه
۱۳۹۰ خرداد ۱۷, سهشنبه
۱۳۹۰ خرداد ۱۶, دوشنبه
شب
آنان ندانستند : ما کنایه ای از دریا بودیم ،
ما کنایه ای از مه بودیم ،
ما کنایه ای از ای بهارنارنج ها بودیم
که حتی در شب هم عزیز و دلنشین بودند
احمدرضا احمدی
۱۳۹۰ خرداد ۱۴, شنبه
اشتراک در:
پستها (Atom)